Ο φίλος μου ο Τζίμης | Του Ανδρέα Ρουμελιώτη

Ο φίλος μου ο Τζίμης | Του Ανδρέα Ρουμελιώτη

Του Ανδρέα Ρουμελιώτη

Ήταν Η! μόνη θεμελιακή αντιπολίτευση από μόνος του. Δεν χρειαζόταν άλλους. ΚΚ, Τσίπρες και τέτοια. Φοιτητής ήμουν που τον γνώρισα. Στις αρχές της δεκαετίας του '80 βγάζαμε το προδρομικό περιοδικό "Μια ΑΠΟΠΕΙΡΑ στην Χαλκίδα" και φτιάξαμε τον πρώτο μη κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό στην Ελλάδα, το Ράδιο Χαλκίδα. 

Οργανώσαμε τότε για να υποστηρίξουμε τον πρώτο σύλλογο ραδιοερασιτεχνών μια συναυλία με το συγκρότημά του, τις Μουσικές Ταξιαρχίες στο Γήπεδο της Χαλκίδας. 

Τιγκάρισε το γήπεδο από τη γενιά της αμφισβήτησης. 

Μόνο που, όπως εμείς τους μάθαμε, δεν έβγαλαν εισιτήριο, πήδηξαν από τις μάντρες και οι πιο τσαμπουκαλεμένοι έκαναν ντου από παντού. 

"Μπήκαμε μέσα", τα έσοδα από τα εισιτήρια δεν φταναν να πληρώσουμε ούτε τα ηχητικά. 

"Δεν θέλω λεφτά", είπε ο Τζίμης, κάντε ένα ρεφενέ να τσοντάρουμε κάτι για τους μουσικούς, γιατί είναι εργαζόμενοι. 

Κάτι τσοντάραμε με το ρεφενέ.

"Στο χρωστάω αυτό Τζίμη", του είπα. Και πιστεύω ότι με τη φιλία μου, του το ξεπλήρωσα. 

Ήμασταν οι εραστές της άνοιξης, που θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα. Κάναμε την πρώτη ζωντανή εκπομπή στην ελληνική ραδιοφωνία, με επικεφαλής τον Νίκο Λακόπουλο, "Εδώ Ραδιοσυννεφούλα". Το νεανικό ραδιομαγκαζίνο ξεκινούσε μόλις σχόλαγαν τα σχολεία  και έτρεχαν τα παιδιά στο σπίτι να προλάβουν την εκπομπή.

Ο Τζίμης με τις Μουσικές Ταξιαρχίες έκανε συναυλία στην κεντρική πλατεία της Λάρισας. Ανέβηκαν οι μπάτσοι πάνω στην σκηνή και τον συνέλαβαν την ώρα που τραγουδούσε "Κι εγώ σ' αγαπώ γαμώ τον Χριστό μου...". 

Για πρώτη φορά, η ελληνική ραδιοφωνία μετέδιδε ζωντανά τη συναυλία μέσα από την εκπομπή μας "Εδώ Ραδιοσυννεφούλα". 

Μας έκοψαν την εκπομπή στον αέρα και ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν ξαναβγήκε στο τηλέφωνο στον Νίκο τον Λακόπουλο, παρ' όλο που τον είχε σαν παιδί του.

Ο ντροπαλός επαναστάτης ήταν ο Τζιμάκος μας. Τις πρώτες φορές ερχόταν στο σπίτι μου κρατώντας δυο κρασιά στο χέρι και ήθελε ώρα πολλή από την ντροπή για να σηκώσει τα μάτια, να μιλήσουμε και να αστειευτούμε. 

Δουλέψαμε μαζί και στον City 99,5 και διαπίστωσα από πολύ κοντά ότι δεν γνώρισα κανέναν άλλο τόσο εργασιομανή, λεπτολόγο στα όρια του ψυχαναγκασμού, που δεν άφηνε τίποτα στην τύχη: "το οκτάωρο να βγαίνει σύντροφε, το μεροκάματο". 

Ήταν μακράν ο καλύτερος ραδιοφωνατζής που πέρασε στην Ελλάδα. Και ο μεγαλύτερος ροκ καλλιτέχνης, που αν ζούσε στην Αμερική θα κυκλοφορούσε με μαύρες λεμουζίνε και 500 γκόμενες και 200 μπράβους για να μην τον χώσουν σε κανένα χαντάκι. Είχε τη σωστή δόση της κατάθλιψης για να γίνει κάποιος μεγάλος χιουμορίστας και σατιρικός τραγουδοποιός. 

Μόνο με τους Sex Pistols μπορεί να τον συγκρίνει κάποιος. Τέτοιου επιπέδου!

Μετά το έμφραγμα... όταν έπαθε το εγκεφαλικό, τον επισκεφθήκαμε και τον είδαμε. Κούναγε χέρια, πόδια, σαγόνι τα πάντα όλα. 

"Μια χαρά είσαι, δεν σου άφησε τίποτα Τζιμάκο το εγκεφαλικό", του είπα. 

"Πώς δεν μ' άφησε; Έχω πάθει μεγάλη ζημιά."

"Τι σου άφησε ρε Τζίμη, αφού τα κουνάς όλα";

"Τι μου άφησε... Μόνιμη στύση".

Ξεραθήκαμε στα γέλια. Αυτό είχε ο Τζιμάκος, που δεν έχει η Αριστερά και κάθε είδους αντιπολίτευση. Μόνιμη στύση.

Υ.Γ.: Τον έζησα από κοντά την τελευταία δεκαετία. Δεν γκρίνιαξε ποτέ, που έφυγε ο μακρονησιώτης ο πατέρας του, που πέθανε από καρκίνο ο αδερφός του, για τα εμφράγματα, τα εγκεφαλικά, τα αλλεπάλληλα χειρουργεία. Στις 9 Μαρτίου θα επέστρεφε στο Κύτταρο, μετά την... επ' αόριστο αναβολή του αιφνίδιου θανάτου του πάνω στην σκηνή, που τον έσωσαν τρεις γιατροί καρδιοχειρουργοί που ήταν τυχαία εκεί. Δεν γκρίνιαξε όταν τον έβγαζαν πάλι μετά την αγγειοπλαστική, με φορείο από το χειρουργείο: "Οι Θεσσαλονικιές είναι φαρμακομούνες", δήλωσε με στόμφο στην έκπληκτη δημοσιογράφο που τον ρωτούσε πως είστε.




Tο διαβάσαμε εδώ

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ